W praktyce
tRPC wybieram wtedy, gdy frontend i backend siedzą w jednym projekcie TypeScript i nie chcę utrzymywać osobnego schematu API. Stoi w stosie Gaia Lens i TPH Global, obu w zespole Code & Pepper. Gdy API ma obsługiwać klientów w innych językach, wybieram GraphQL albo REST.
Czym jest tRPC?
tRPC to biblioteka do budowy i używania w pełni otypowanych API bez schematów i generowania kodu. Opiera się na wnioskowaniu typów w TypeScripcie: serwer eksportuje typ routera, a klient dostaje z niego typy wejść i wyjść każdej procedury. Błąd kontraktu wychodzi więc przy budowaniu, a nie w przeglądarce użytkownika.
Funkcje serwera to procedury, czyli zapytania i mutacje, zgrupowane w routerach. Dla klienta wyglądają jak wywołanie funkcji, a pod spodem są zwykłymi żądaniami HTTP. Do uruchomienia służą adaptery, między innymi do Next.js i Fastify.
- Kontrakt
- Typ routera, bez schematu
- Generowanie kodu
- Brak
- Procedury
- Zapytania i mutacje
- Język
- TypeScript po obu stronach
Jak pracuję z tRPC
Zaczynam od pytania, kto będzie czytał to API. Jeśli tylko moje aplikacje w jednym repozytorium, tRPC upraszcza pracę, bo kontrakt jest kodem, a nie osobnym plikiem do pilnowania.
Router i procedury
Procedury grupuję w routerach, a typ głównego routera eksportuję dla klienta. Klient zna wtedy każdą procedurę razem z jej wejściem i wyjściem, bez pliku schematu i bez kroku generowania kodu.
Walidacja na wejściu
Dane wejściowe procedury sprawdzam walidatorem, na przykład Zod, bo typy TypeScripta znikają w czasie działania i nie obronią przed złym zapytaniem. Ten sam walidator daje klientowi typ wejścia.
Adapter i cache
Adapter dobieram do frameworka, na przykład do Next.js. Przy cache HTTP uważam na łączenie żądań, bo w jednej paczce mogą się znaleźć dane osobowe.
tRPC czy GraphQL?
Oba dbają o to, żeby klient wiedział, co zwraca serwer. tRPC robi to typami TypeScripta, GraphQL schematem, który nie zależy od języka.
| Kryterium | tRPC | GraphQL |
|---|---|---|
| Gdzie jest kontrakt | Typ routera na serwerze, bez schematu | Schemat GraphQL jako osobny opis |
| Języki obu stron | TypeScript po stronie serwera i klienta | Wiele języków, wspólny schemat |
| Typy w kliencie | Wnioskowane z serwera, bez generowania kodu | Narzędzia czytają schemat przez introspekcję |
| Punkt wejścia | Procedury: zapytania i mutacje | Zazwyczaj jeden adres obsługuje całe API |
| Kształt odpowiedzi | Ustala go procedura na serwerze | Klient wybiera pola w zapytaniu |
| Cache HTTP | Zapytania to zwykłe GET, działają nagłówki | Adres nie identyfikuje obiektu, trzeba identyfikatorów |
Zwykle decyduje preferencja zespołu
O wyborze między tRPC a GraphQL zwykle decyduje to, co zespół woli utrzymywać, a nie jedna słuszna odpowiedź.
W nowszym Next.js
tRPC dobrze mi się sprawdza w pracy, ale w Next.js z cache components może już nie być potrzebny.
tRPC stoi w stosie Gaia Lens i TPH Global, obu w zespole Code & Pepper, a GraphQL w Kuma.de i Little Birdie.
Często zadawane pytania
GET i działają standardowe nagłówki cache HTTP. Domyślne łączenie żądań w paczki może zmieszać dane osobowe z publicznymi. Dlatego nagłówki ustawiam ostrożnie albo pomijam, gdy żądanie niesie logowanie.Całość w jednym projekcie TypeScript?
Napisz, kto będzie korzystał z API i w jakich językach. Zdecydujemy razem, czy tRPC wystarczy, czy potrzebny jest GraphQL albo REST.