W praktyce
Terraform wybieram, gdy infrastrukturę da się opisać w plikach i wdrażać jak kod, zamiast klikać ją w konsoli dostawcy. Stoi w stosie CAS Marketplace, Gaia Lens, TPH Global i Kuma.de. Przy jednym serwerze z kontenerami jego narzut się nie opłaca.
Czym jest Terraform?
Terraform to narzędzie do infrastruktury jako kodu: zasoby chmurowe i lokalne opisujesz w czytelnych plikach konfiguracyjnych, które można wersjonować i używać ponownie. Konfiguracja jest deklaratywna, opisuje stan docelowy, a Terraform sam ustala kolejność i zależności między zasobami. Zmiana idzie więc przez repozytorium, nie przez konsolę.
Z platformami łączy się przez dostawców, dzięki którym pracuje z ich API, a dostawców dla AWS i Google Cloud znajdziesz w Terraform Registry. Przed zmianą pokazuje plan, a po zatwierdzeniu go wykonuje. To, co utworzył, zapisuje w pliku stanu, który łączy zasoby z konfiguracją.
- Konfiguracja
- Czytelne pliki, które można wersjonować
- Model
- Deklaratywny, opisuje stan docelowy
- Zmiany
- Plan, potem zatwierdzenie
- Stan
- Plik łączy zasoby z konfiguracją
Jak pracuję z Terraform
Zaczynam od pytania, czy infrastruktury jest już tyle, że ręczne klikanie przestaje wystarczać. Jeden serwer z Dockerem nie potrzebuje Terraformu, kilka środowisk i usług chmurowych już tak, bo tam różnice między środowiskami zaczynają kosztować.
Konfiguracja w repozytorium
Zasoby opisuję w plikach obok kodu aplikacji i wdrażam tą samą drogą co aplikację, z review. Powtarzalne grupy zasobów wydzielam do modułów, czyli konfiguracji, którą można wykorzystać drugi raz.
Plan przed zmianą
Przed każdą zmianą czytam plan, czyli listę zasobów, które Terraform utworzy, zmieni lub usunie. Najuważniej sprawdzam usunięcia, bo to je najtrudniej odkręcić.
Stan poza laptopem
Domyślnie stan leży w lokalnym pliku, a lepiej użyć zdalnego backendu, bo plik lokalny utrudnia pracę w zespole i łatwo go stracić. Trzymam stan zdalnie i poza repozytorium, a dostęp do niego dostają tylko osoby, które wdrażają zmiany.
Kiedy tak, a kiedy nie
Terraform ma sens tam, gdzie infrastruktury jest dość, żeby jej ręczne prowadzenie zaczęło boleć.
Sprawdza się, gdy
- Środowisko testowe i produkcyjne, które mają wyglądać tak samo.
- Infrastruktura złożona z kilku usług chmurowych, którą ktoś musi umieć odtworzyć od zera.
- Zespół, w którym zmiana infrastruktury ma przechodzić review jak kod.
- Projekt na kilku dostawcach albo z możliwością zmiany dostawcy.
Nie sprawdza się, gdy
- Jeden VPS z kontenerami w Dockerze, którego konfiguracja mieści się w jednym pliku.
- Prototyp, który i tak zostanie wyrzucony.
- Zespół, w którym nikt nie przejmie pliku stanu ani nie będzie czytał planów.
Gdy zespół woli opisywać infrastrukturę w TypeScripcie, rozważam Pulumi albo AWS CDK. Pulumi i Terraform stoją razem w stosie Gaia Lens.
Często zadawane pytania
Infrastruktura rośnie szybciej niż wiedza o niej?
Wypisz, co dziś działa i jak to wdrażasz. Odpowiem, czy to dobry moment na Terraform, czy lepiej zostać przy prostszym wdrożeniu.